Historie

Bij de oriëntatie naar kinderadoptie vanuit India begin 70-er jaren door Jean en Annie Meusen, initiatiefnemers van dit project, kwamen zij in contact met een kindertehuis in Bombay. Dit tehuis “St. Catherines Home” stond onder leiding van de Belgische zuster Anandi. Deze zuster bracht tijdens haar verlof in 1977 in België het echtpaar Meusen in contact met pater Hendriks. Deze pater was net benoemd tot Vicaris van het nieuw gevormde bisdom Baruipur in West Bengalen in de Ganges delta. Na zijn terugkeer naar India is er een nauw schriftelijk contact ontstaan tussen pater Hendriks, zijn bisschop Mgr. Gomez en de familie Meusen. Bij gelegenheid van een reis naar het Vaticaan in 1989 bezocht Mgr. Gomez het gezin Meusen, waar hij enkele dagen verbleef. Tijdens dit verblijf werd veel gesproken over de sociale toestand in zijn bisdom en in het bijzonder over de zeer geringe ontwikkelingsmogelijkheden van de kinderen door gebrek aan primaire scholing.

In het bisdom Baruipur, een van de armste gebieden van India, leven ca. 3 miljoen mensen, waarvan zeker de helft jonger is dan 30 jaar. Een groot gedeelte van de bevolking kan lezen noch schrijven, waardoor de stimulans om onderwijs te volgen door de kinderen ontbreekt. Hoewel India de leerplicht kent wordt hier nauwelijks controle op uitgeoefend. Ouders moeten een eigen bijdrage betalen, vanwege het geringe inkomen kunnen zij deze veelal niet voldoen en worden kinderen niet naar school gestuurd. Zij blijven verstoken van het noodzakelijke basisonderwijs. Vaak proberen de kinderen op straat kleine diensten te verrichten om zo het gezinsbudget te vergroten. Generatie na generatie blijven daardoor op een heel laag ontwikkelingsniveau. Op eigen kracht uit deze vicieuze cirkel komen is nagenoeg onmogelijk. Veel paters en zusters van missionaire orden trachten de helpende hand te bieden aan kinderen van alle religies.

Mgr. Gomez vroeg de familie Meusen naar de mogelijkheden donateurs te vinden die bereid waren de eigen bijdrage voor vier kinderen voor hun rekening te nemen. In 1989 was dit 15 gulden per maand, nu 7 euro. Via vrienden en familie werden hiervoor snel donateurs gevonden. Allengs groeide het aantal donateurs en kon de steun aan kinderen worden uitgebreid tot de huidige omvang.